Nowoczesna chirurgia szczękowo-twarzowa przy wykorzystaniu aktualnie rozwiniętych technologii diagnostycznych i planistycznych umożliwia wdrażanie wielu indywidualnych rozwiązań i alternatyw leczenia, szczególnie w zakresie kości szczęk, żuchwy i samej części twarzowej czaszki. Kości tego rejonu narażone są na liczne zmiany związane nie tylko z procesem ich atrofii, ale wszelkich zmian kostnych związanych z przebytym leczeniem, urazami czy innymi chorobami jakie mogą tam się manifestować. Nowoczesne podejście do leczenia deficytów kostnych obejmować może różny zakres procedur, począwszy od osteotomii korekcyjnych, przeszczepów kości, zabiegów argumentacyjnych lub innych, których zakres wykorzystania zależny jest w szczególności od rozległości ubytków i deficytów kostnych. Typowe leczenie w zakresie kości szczęk i żuchwy obejmuje wykorzystanie najczęściej klasycznych implantów dentystycznych i wdrożenia szeregu procedur implanto-protetycznych. Bardzo często zanik kości, deficyty danej bazy kostnej i ubytki jej struktury w trójmiarze wymuszają wdrożenie różnych zabiegów przygotowawczych podłoże kostne do takiego leczenia. W przypadku trudnych warunków anatomicznych jak i chirurgicznych coraz częściej wykorzystuje się rozwiązania indywidualne do danego przypadku, w szczególności takie jak implanty podokostnowe. Pomimo iż sama technika sięga lat czterdziestych ubiegłego wieku, to obecnie dzięki nowoczesnemu planowaniu wirtualnemu możliwe stało się ich ponowne wdrożenie w bardziej zaawansowanym i indywidualnym podejściu. Z punktu widzenia anatomii, chirurgii jak i zmienności bazy kostnej to właśnie umiejętność czytania i zrozumienia danej struktury kości jest bardzo ważnym czynnikiem wpływającym na planowanie tak złożonych rekonstrukcji odtwórczych. W niniejszym kursie przedstawione zostaną podstawy wykorzystania indywidualnych implantów podokostnowych w oparciu o ćwiczenia na preparatach ludzkich nieutrwalonych.